Sparen met blaren

afbeelding van Jeroen Brenninkmeijer

Er was nogal wat ophef over de manier waarop de spaarders in Cyprus moeten bloeden voor de problemen waar de lokale banken in terecht zijn gekomen. Ik vroeg mij af of we alweer vergeten zijn wat er is gebeurd met de depositohouders en spaarders bij de DSB-bank, Icesave en Bank van der Hoop. Het lijkt wel alsof de publieke opinie vindt dat de spaarder geen risico mag lopen. Maar al eeuwen lang loopt juist de spaarder het directe risico van de bank waar hij zijn geld op een deposito of spaarrekening zet. Geld op de bank zetten is feitelijk een (kortlopende) lening verstrekken aan de bank, waarvoor je een vergoeding krijgt. Hoe hoger die vergoeding is (rente), des te meer risico je loopt. De regelgeving heeft daar ook niet bij geholpen, door liquiditeiten als minst risicovolle vermogenscategorie te bestempelen. Er is de laatste decennia een soort vals gevoel van zekerheid ontstaan rondom de banken en het spaargeld. Die vallen toch niet om en als ze wel omvallen, dan komt de overheid wel te hulp; dat is doorgaans de veronderstelling van de consument. Dat dit niet haalbaar is bewees IJsland, waar de banken vele male groter waren dan de lokale economie. Dat bewijst recent Cyprus met een vergelijkbaar probleem en ook Nederland zal niet zelfstandig haar hele bankensector kunnen redden.

Kortom, sparen is niet zo veilig als we graag willen geloven. En het is momenteel ook rekenkundig geen leuk sommetje. Wie momenteel spaart, kiest bewust voor een forse geldontwaarding. De inflatie vreet namelijk de koopkracht weg. De inflatie in Nederland is sinds januari 2013 opgelopen tot 3% en behoort daarmee met Estland tot de hoogste van de Eurozone. De BTW verhoging en andere belastingverhogingen op onder meer energie en verzekeringen zijn de grootste drijfveer geweest. Wanneer je vermogen boven de vrijstelling van de vermogensrendementsheffing zit, betaal je 1,2% belasting over je vermogen en krijg je met 3% inflatie dus een minimum van 4,2% per jaar dat je als rendement moet maken om je geld niet te laten ontwaarden.

De spaarder neemt dus wat voor lief momenteel. De vraag is, of de spaarder zich hier echt van bewust is. Want ondanks het grote bankrisico accepteert de spaarder een negatief rendement van circa 2% per jaar. In mijn ogen klopt deze risico-rendementsverhouding niet. Niet voor niets dat de beurs niet echt daalt terwijl de economie krimpt en de werkeloosheid stijgt. Beleggen is momenteel qua risico-rendementsverhouding de minst beroerde keuze. Dat lezen we soms wel ergens, maar ik zie de spaartegoeden nog niet slinken. Wat zou er wel nodig zijn om de spaarder in beweging te krijgen? De enige beweging die wel fors op gang komt, is de spaarder die met zijn spaargeld zijn hypotheekschuld aflost. Daar is wat voor te zeggen. Het sommetje is in ieder geval snel gemaakt door een goede adviseur. Hij of zij berekent voor jouw specifieke situatie of dit een verstandig besluit is. Op je (spaar)blaren zitten en niets doen is een kostbare aangelegenheid, dat is in ieder geval zeker.


Jeroen Brenninkmeijer is partner en vermogensbegeleider bij MJR Advies (www.mjradvies.nl). Deze column is geschreven op persoonlijke titel. Deze column is bedoeld als achtergrondinformatie over de ontwikkelingen op de financiële markten en de regelgeving. Deze column is niet bedoeld als beleggingsadvies en is geen aanbieding of uitnodiging tot koop of verkoop van enig financieel instrument. MJR Advies houdt zich niet bezig met het aanbevelen van beleggingen of beleggingsproducten en heeft bedrijfsmatig geen beleggingsposities. Eventueel vermelde financiële instrumenten dienen puur als voorbeeld en zijn nooit bedoeld als aanbeveling. Raadpleeg meer bronnen en neem zelf uw beslissingen. MJR Advies is niet vergunningplichtig en biedt onafhankelijke financiële ontzorging voor ondernemers en vrije beroepsbeoefenaren.


Ook interessant: