"De nieuwe economie"

afbeelding van Edwin Wierda

Zoals ik al vaker schreef de laatste jaren, de wereld is enorm aan het veranderen. Deze opmerking is natuurlijk als een open deur. U en ik merken het allemaal aan van alles. De jarenlange economische groei is, zeker in Europa, op haar eind gekomen. Huizenprijzen stijgen niet meer (een eufemisme), de werkeloosheid neemt toe, loonstijgingen zijn niet meer vanzelfsprekend. Iedereen merkt en weet dat de bakens verzet moeten worden. Maar veranderingen in ons stelsel betekenen automatisch dat we pijnlijke maatregelen moeten nemen. Voorbeelden van deze maatregelen zijn verhoging van het eigen risico’s bij verzekeringen, verlagingen van salarissen (ict sector), verhoging van de AOW-grens et cetera. Zouden we dit met ons allen bedoeld hebben toen we een jaar of 10 geleden spraken over “de nieuwe economie”?

Zoals met alle grote veranderingen en daaropvolgende maatregelen is er in het begin veel weerstand. En natuurlijk ook veel onbegrip. Maar na een bepaalde periode groeit vaak het besef dat niet elke verandering altijd negatief voor mensen hoeft te zijn. En er ontstaat dan ook altijd een groep mensen die weer voorop loopt in het positivisme (“elke verandering is een kans!”). Ikzelf behoor denk ik tot de middengroep.

In algemene zin kunnen we zeggen dat de wereld minder zeker is geworden. Burgers kunnen minder vertrouwen op bedrijven en overheden. Veel grote bedrijven en gemeentes boden mensen banen voor het leven. Het gaf de werknemers een veilig gevoel dat het bedrijf er altijd voor hen zou zijn in geval van economische terugslag of zelfs ziekte. Hetzelfde gold voor veel ambtenaren. Deze garanties hebben niet altijd bijgedragen aan de groei. Denk in dit kader eens aan productiviteit in relatieve zin, maar dat terzijde. Ontslagen bij “Instituten” als KPN en Rabobank tonen aan dat de baangaranties verleden tijd zijn.

Overheden kunnen momenteel minder makkelijk mensen ontslaan, al worden er weinig mensen aangenomen. Dus bezuinigen zij op de overige kostenposten. Dit zijn met name investeringen die uitgesteld worden. En allerlei subsidiekranen worden dicht gedraaid. Maar de meeste tekorten worden weggewerkt door te zorgen dat de inkomsten verhoogd worden. U raadt het al, de belastingen gaan omhoog. Een gemakkelijke manier.

Ik hoop en denk dat het bezuinigingsproces zoals hierboven beschreven uiteindelijk haar vruchten afwerpt. Er ontstaat dan weer een nieuwe economie die efficiënter is dan de huidige en die weer kan groeien. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Het herstel zal ingeleid worden door de aantrekkende export vanuit Nederland naar Europa en van Europa naar de rest van de wereld. Dan kunnen we over een paar jaar concluderen dat de veranderingen goed zijn geweest.
 

Edwin Wierda is directeur van Wierda en Partners Vermogensbeheer te Assen, www.wierdavermogensbeheer.nl

Deze column is geen advies.
Lees op hun site zijn disclaimer.


Ook interessant: